Władysław Hasior

Władysław Hasior
Władysław Hasior
Data i miejsce urodzenia	14 maja 1928 w Nowym Sączu
Data i miejsce śmierci	14 lipca 1999 w Krakowie
Dziedzina sztuki	rzeźbiarz, malarz, scenograf
Styl	współczesny

Władysław Hasior (ur. 14 maja 1928 w Nowym Sączu, zm. 14 lipca 1999 w Krakowie), polski artysta rzeźbiarz, malarz, scenograf, związany z Podhalem.

Spis treści 1 Życie 2 Twórczość 2.1 Niektóre prace 2.2 Pomniki i rzeźby plenerowe 3 Bibliografia 4 Linki zewnętrzne

[edytuj] Życie

W latach 1947-1952 uczył się w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem pod kierunkiem profesora Antoniego Kenara, a następnie w latach 1952-1958 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem profesora Mariana Wnuka. W roku 1959 otrzymał stypendium francuskiego Ministra Kultury, studiując w pracowni rzeźbiarza Ossipa Zadkine’a w Paryżu. Od 1957 roku wystawiał indywidualnie oraz brał udział w wystawach zbiorowych w kraju i za granicą: m.in. Paryżu, Rzymie, Sztokholmie, Oslo, Montevideo, Sao Paulo, Helsinkach, Wiedniu, Wenecji, Kopenhadze, Brukseli, Moskwie.

[edytuj] Twórczość

Jego twórczość nawiązuje do nowoczesnych prądów artystycznych (surrealizmu, rzeźby abstrakcyjnej, nowego realizmu), ale także do tradycyjnego rzemiosła i wytwórczości o charakterze ludowym. W pracach swych Hasior wykorzystywał przedmioty gotowe – "zużyte rekwizyty codzienności", które kolekcjonował w swoim domu w Zakopanem. Uważany też za pioniera asamblażu w Polsce.

[edytuj] Niektóre prace

• Niobe (1961)
• Przesłuchiwanym (1964)
• cykl Sztandary (1965-1975)
• Golgota (1971)
• Czarny krajobraz I – Dzieciom Zamojszczyzny (1974)
• Wyszywanie charakteru (1974)
• Przesłuchanie anioła (1980)

[edytuj] Pomniki i rzeźby plenerowe

• Ratownikom górskim w Zakopanem (1959)
• Rozstrzelanym partyzantom w Kuźnicach (1964)
• Poległym o utrwalenie władzy ludowej na Podhalu (lub Organy) na przełęczy Snozka koło Czorsztyna (1966)
• Płonąca Pieta koło Kopenhagi (1972)
• Słoneczny rydwan w Södertälje (Szwecja) (1972)
• Ogniste ptaki w Szczecinie (1975)
• Płomienne ptaki w Koszalinie (1977)

[edytuj] Bibliografia

1. Władysław Hasior, 1989, Dlaczego pomników nie robiłem?, w: Rzeźba Polska.
2. Władysław Hasior, 1981, Płomienne ptaki, Pomnik tym, którzy walczyli o polskość i wolność Pomorza, w: Sztuka nr 1.
3. Irena Grzesiuk-Olszewska, 1995, Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945-1995.
4. Zbigniew Michta, 1981, Zamiast kwiatów, w: Sztuka nr 1.
5. Andrzej Osęka, Wojciech Skrodzki, 1997, Współczesna rzeźba polska.
6. Maciej Szybist, 1981, Pomnik tym, którzy walczyli o polskość i wolność Pomorza, w: Sztuka nr 1.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Galeria Władysława Hasiora w Muzeum Tatrzańskim